Ervaringen

Biodanza nodigt een van de dansers van onze groepen uit tot het schrijven van hele mooie stukjes:

Blije koe in de wei

Veel mensen krijgen een blij gevoel als het weer lente is geworden. Meer licht, meer zonnekracht en in de natuur begint alles weer te leven. Vrolijke bloemen in de wei, kiemplantjes die opkomen in het bos en dartelende lammetjes bij de schaapskooi of op de hei.

De laatste dagen heb ik regelmatig gefietst en er viel mij nog meer op behalve de zon op mijn huid, de natuur om mij heen en dat je tot in de avond nog met licht buiten kan zijn. Er heerst ook een gevoel van toewijding. De boer die geconcentreerd zijn trekker bestuurt om te zaaien in de warme aarde. De vogels die zo uitbundig fluiten bij het vinden van een partner. Een ezel die dromerig om haar heen staart en in haar buik een kindje draagt.  Daarnaast lijkt alles ook heel intens. De hazen hupsen vol overgave door het weiland. Ik zie een man heel serieus zijn schuur opruimen. Als ik door een laantje fiets word ik helemaal omhuld door het prille groen.

Om mij heen zit het vol met impulsen. Die impulsen ervaar ik ook in de dans. Elke keer als ik dans voel ik me volstromen met leven. Het borrelt en kriebelt. Er wil iets ontstaan. Ik ontdek nieuwe krachten in mijzelf, soms nog zo pril als een kiempje. Ik ga open als een bloem, ik voel lente in mijzelf.

Elke les krijg ik de gelegenheid om volledig bij mezelf stil te staan. Elke dans is een moment om iets nieuws te beginnen. De muziek, de oefeningen en de groep om mij heen nodigen mij uit om mijzelf serieus te nemen en te voelen waar het voor mij omgaat. Intense aandacht, sprankelende energie.

Kortom Biodanza geeft mij, het hele jaar door, de kans om te gaan groeien en bloeien. Om te bewegen als een blije koe die weer de wei in mag.

Dobberen als een meeuw

Gisteren zat ik aan de IJssel voor me uit te staren. Het zonnetje warm op mijn wangen en de koude lucht lekker tintelend. Toen zag ik een groepje meeuwen op een bijzondere manier bewegen. Meteen schoot door mij heen: “Ze doen een biodanza oefening!”. Beetje rare gedachte, maar ik dans erg graag, dus waarschijnlijk ga je dan ook zo denken.

De meeuwen lieten zich met de stroom mee voeren tot onder de Oude IJsselbrug. Vanaf dat punt vlogen ze een aantal meters terug, lieten zich in het water vallen en dobberden dan weer een stukje. En steeds op hetzelfde punt verlieten ze het water weer. Sommige meeuwen sloten “netjes” achter aan de rij aan, andere kozen ervoor om kleine stukjes te dobberen en vaak weer op te vliegen.

Het was heerlijk om naar te kijken. Ik vroeg me af waarom de meeuwen dit deden. Ik had niet het idee dat het nut had. Ik zag ze geen vis vangen, ze maakten niet hun veren schoon en ik had ook niet het idee dat ze indruk op elkaar probeerden te maken. Weer thuis kon ik op internet niets vinden hierover. Zouden ze het echt doen om het plezier? Wauw, zo wil ik ook wel op de IJssel met de stroming spelen.

En dat is meteen de link met Biodanza. Want wat ik bij de meeuwen dacht te zien, was mijn eigen plezier in bewegen. Elke week mogen dansen doet me goed. Het spelen met de muziek, mijn lijf en mijn dansmaatjes haalt weer het ongedwongen kind in me naar boven. Het zijn momenten dat ik me kan opladen en dat er even niets hoeft. Het leven terug brengen tot een simpel geheel. Net zoals de meeuwen deden: op een zonnige dag je even bezig houden met een stroming in het water. Meer niet.

Toen ik later terug naar huis fietste en over de brug reed, ontdekte ik dat op de plek waar de meeuwen hadden gedobberd er een afwijkende stroming zichtbaar was. Toen was voor mij de boodschap duidelijk: ga op zoek naar de flow in het leven om te genieten. Meeuwen en Biodanza wijzen mij de weg.